Social Media  
   
 
   
  Η Αδελφότητα της Φλόγας - Αποσπάσματα
 
i-adelfotita-tis-flogas
 

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

  i-adelfotita-tis-flogas
 

Ας μιλήσουμε για τον άνθρωπο. Ή μήπως νομίζετε ότι ξέρουμε τα πάντα γύρω από αυτό το δίποδο, περίεργο όν; Μην είστε τόσο σίγουροι την επόμενη φορά που θα κοιταχθείτε σε έναν καθρέφτη ότι θα ξέρετε τί βλέπετε.
Μην έχετε την ψευδαίσθηση ότι είστε ελεύθερα όντα, επειδή δεν έχετε περασμένες κάποιες αλυσίδες στα χέρια σας. Αν κοιτάξετε καλά, με Άλλα Μάτια, θα δείτε ότι τα δεσμά υπάρχουν, τα δεσμά ενός αόρατου Συστήματος που σας κρατά υπόδουλους στην καθημερινότητα, ενώ αποτελείτε "καύσιμη ύλη" κάποιων αόρατων αφεντικών. Όλοι εσείς είστε γρανάζια μιας καλολαδωμένης μηχανής που λειτουργεί για να συντηρούνται Εκείνοι.
Η Ανθρωπότητα βρίσκεται στο κρίσιμο σταυροδρόμι που της επιφυλασσόταν από την στιγμή ακόμα που γεννήθηκε σε αυτόν τον πλανήτη. Ή θα αποτινάξει τους αόρατους δυνάστες της και θα συνεχίσει τον δρόμο προς τα άστρα και τα γαλαξιακά της αδέλφια, ή θα παραμείνει υπόδουλη στους Άλλους, και είναι πάρα πολλοί αυτοί που διεκδικούν τον τίτλο του αφέντη, περιμένοντας σιγά σιγά το τέλος της.
Ίσως κάποτε η ανθρώπινη νόηση φτάσει στο σημείο όπου ήταν προορισμένη να φτάσει, αλλά σίγουρα δεν θα είναι τα πρόβατα αυτοί που θα την οδηγήσουν εκεί, αλλά οι λύκοι. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι Ινδιάνοι της Αμερικής θεωρούν τα πανέμορφα και παρεξηγημένα αυτά ζώα, οδηγούς.

Λύκοι ε; Φυσικά, όπως το Άστρο του Λύκου, ο Σείριος, οδηγεί τους Περιπατητές της νύχτας, έτσι και ο λύκος, τοτεμικό ζώο του Απόλλωνος, του Φωτεινού Προστάτη των πολεμικών τεχνών, οδηγεί τους πολεμιστές στον μεγαλύτερο πόλεμο που βιώνουν• στον πόλεμο κατά των στοιχείων του εαυτού τους που τους κρατούν δέσμιους σε ένα μαντρί και δεν τους αφήνουν να ατενίσουν τον κόσμο από ψηλά.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε στα σίγουρα αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν διαστημόπλοια ή ήλθαν από τον Σείριο, όχι μόνον εμείς, αλλά και αυτοί που το αρνούνται δογματικά. Το ότι υπάρχει μία πιθανότητα, το καθιστά Πραγματικότητα σε έναν Εναλλακτικό Κόσμο. Προσπαθήστε να εισχωρήσετε με την Φαντασία σας σε αυτήν την Εναλλακτική Πραγματικότητα και θα έχετε καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό.
Θα έχετε Δημιουργήσει την δική ΣΑΣ Πραγματικότητα.
Εξίσου "πραγματική" με οποιαδήποτε Συλλογική…

Σε αυτό το ταξίδι θα καταδυθούμε στα βάθη της Ελληνικής Μυθολογίας, η οποία, όπως πλέον είναι γνωστό, αποτελεί «άγραφη» Ιστορία της Ανθρωπότητας. Κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού δεν θα ασχοληθούμε με την φιλοσοφική ή και μεταφυσική αποκωδικοποίηση των μύθων, η οποία βέβαια είναι πολύ σημαντική, αλλά μόνο με την ιχνηλάτηση της δημιουργίας των έμβιων όντων στον πλανήτη Γαία. Έτσι, η καταγραφή των μύθων θα γίνεται σε μία μορφή αφήγησης, με παράλληλη προσπάθεια ερμηνείας των.

Εγώ κάνω μόνο την αρχή, με τα λίγα εφόδια που μπορώ να δώσω «ανοικτά». Επαφίεται στον καθένα από εσάς, να διαβάσει πίσω από τις λέξεις και ανάμεσα στις γραμμές και να δώσει το δικό του στίγμα, έπειτα από προσωπική έρευνα και προσπάθεια. Δεν υπόσχομαι να σας διδάξω κάτι, αλλά υπόσχομαι να σας δώσω έναν ιδιαίτερα σημαντικό χάρτη για την Αναζήτησή σας. Το πόσο χρήσιμος θα σας φανεί, είναι καθαρά υποκειμενικό.

Όταν κλείσετε αυτό το βιβλίο, η Πραγματικότητα γύρω σας δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια…

 
i-adelfotita-tis-flogas-01 Η Άφιξη
 

... Η ψηλή, ξανθιά γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο του σκάφους που την έφερε σε αυτό το μέρος. Τα σχέδια που της είχαν δείξει στην ενημέρωση οι Ιερείς πίσω στην πατρίδα, σε έναν Γαλαξία αρκετά μακριά από εδώ, δεν μπορούσαν να συλλάβουν ούτε στο ελάχιστο την ομορφιά που αντίκριζε με τα υπέροχα φωτεινά, γκριζογάλανα μάτια της.
Πήρε τις μετρήσεις από την εξωτερική ατμόσφαιρα και αφού είδε ότι ο αέρας ήταν απόλυτα συμβατός με τον οργανισμό της, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Τα μακριά χρυσά μαλλιά της ήταν σε πλήρη αρμονία τόσο με το ανοιχτό πράσινο της πεδιάδας κάτω από τα πόδια της, όσο και με το γαλανό χρώμα του ουρανού. Έσκυψε στο έδαφος και με το λευκό, γαντοφορεμένο χέρι της πήρε μία μικρή πέτρα. Την περιεργάστηκε και κοιτάζοντας ψηλά, είπε σιγανά: "Γαία", αναφερόμενη στο όνομα που είχαν δώσει σε αυτό τον ανεξερεύνητο κόσμο πίσω, στον Γαλαξία της Ανδρομέδας, από όπου είχε έλθει.
Μπήκε πάλι μέσα στο σκάφος και έστειλε ένα μήνυμα στον Σείριο, όπου βρισκόταν το κέντρο της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, με όλες τις διοικητικές υπηρεσίες και την Έδρα του Ιερατείου των Δώδεκα. Το μήνυμα θα έφτανε πολλά χρόνια αργότερα, τουλάχιστον σύμφωνα με τον τρόπο μέτρησης που ίσχυε σε αυτό το χωροχρονικό συνεχές, αν και το Ιερατείο θα το λάμβανε σχεδόν ταυτόχρονα με την εκπομπή του.
Έπειτα πήγε μπροστά σε ένα μεγάλο κλιματιζόμενο κιβώτιο και το άνοιξε, παίρνοντας από μέσα ένα μακρύ, διάφανο σωλήνα με το γενετικό υλικό που είχαν διαμορφώσει κατάλληλα οι ιερείς για την αποστολή της στην Γαία. Πήγε στην κουκέτα της και αφού έκλεισε την πόρτα πίσω της, αφέθηκε στις πρώτες στιγμές χαλάρωσης που είχε αφότου έφυγε από τον Σείριο.
Σε λίγη ώρα η πόρτα της κουκέτας άνοιξε και η πανέμορφη Ρέα βγήκε έξω με τα χέρια της να ακουμπάνε τρυφερά στην κοιλιά της. Αν όλα είχαν πάει καλά, σε λίγο καιρό δεν θα ήταν πια μόνη.
* * * * *
Γαῖα δέ τοι πρῶτον μέν ἐγείνατο ἶσον ἑαυτῆ
Οὐρανόν ἀστερόενθ’
Ἡσίοδος, Θεογονία 126 - 127

Όταν έφτασε στην Γαία, η Ρέα γέννησε μόνη της τον Ουρανό και μετά έσμιξε μαζί του για να αρχίσει η θεϊκή γενιά. Το ίδιο το όνομα της Ρέας αναγραμματισμένο δίνει το "Έρα", που παραπέμπει στην ίδια την έννοια της Γαίας. Αν υποθέσουμε ότι ο πρώτος επισκέπτης στον πλανήτη μας ήταν γένους θηλυκού, δεν ήταν δύσκολο για αυτήν να προχωρήσει στην εξωσωματική γονιμοποίηση της, όπως την λέμε σήμερα, με γενετικό υλικό που είχε φέρει μαζί της. Άλλωστε για αυτό και η μορφή της Μεγάλης Μητέρας υπάρχει σε όλες τις θρησκείες, η κοινή μητέρα όλων των ανθρώπινων όντων, της μορφής τουλάχιστον που δημιουργήθηκαν στον πλανήτη Γη.
Το γένος των θεών προέρχεται, σύμφωνα με τον Ησίοδο, από την Γη και τον Ουρανό. Αυτό άλλωστε συμβολίζει και το σύμβολο του Οφθαλμού (ή Φαλλού) επάνω από την Πυραμίδα... το Ουράνιο σπέρμα σε Γήινη μήτρα. Θα πρέπει να διαχωρίσουμε όμως τις δύο διαφορετικές "ράτσες" που δημιουργήθηκαν. Η μία ήταν απόγονοι των "θεών" και η άλλη δημιουργήματά τους, που βασίστηκαν σε πειράματα που εκείνοι έκαναν στους γηγενείς κατοίκους. Οι απόγονοι βρίσκονται κρυμμένοι στον μύθο της γέννησης των Τιτάνων, ενώ τα δημιουργήματα, στον μύθο των Κυκλώπων και των Εκατόγχειρων.

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 
i-adelfotita-tis-flogas  

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Ο Μύθος του Λυκάονα i-adelfotita-tis-flogas-02
 

Όλοι όσοι έχουμε έντονη την θύμηση της παιδικής μας ηλικίας, βλέπουμε τον εαυτό μας να ταυτίζεται με κάποιον ευγενή ιππότη, ο οποίος στην προσπάθειά του να κερδίσει την εύνοια της αγαπημένης του, δεν διστάζει να τα βάλει ακόμα και με δράκους τεράστιους και πύρινους, έτοιμους να τον κάψουν με την φλογερή αναπνοή τους. Ο μύθος του ιππότη είναι πανταχού παρών και τόσο η Ελληνική Μυθολογία, όσο και οι παραδόσεις των άλλων προηγμένων πνευματικά λαών, βρίθουν από παραδόσεις σχετικά με ανθρώπους-λύκους, ανθρώπους-πάνθηρες και άλλες διάφορες παραλλαγές αυτού του σχεδίου.
Ας θυμηθούμε εδώ τον μύθο του Λυκάονα, παιδιού του Πελασγού και εθνάρχη των Αρκάδων, ο οποίος για να ξαναγίνει άνθρωπος έπειτα από μεταμόρφωση του σε λύκο, έπρεπε για 9 έτη να μην γευθεί ανθρώπινη σάρκα.

Ο Πελασγός, κατ’ άλλους με τη νύμφη Κυλλήνη και κατ’ άλλους με την κόρη του Ωκεανού Μελίβοια, απέκτησε τον Λυκάονα. Ο Λυκάων με την σειρά του, απέκτησε πενήντα παιδιά, με διάφορες γυναίκες. Τον αριθμό "πενήντα" θα τον συναντήσουμε πολλές φορές στην έρευνά μας, αφού πενήντα θέσεις πληρώματος είναι πιθανό να έχει ένα ΑΤΙΑ από τον Σείριο, και πενήντα έτη κρατά η περιστροφή του Σείριου Β΄ γύρω από τον Σείριο Α΄. Ο Λυκάων, σαν παιδί και όχι υιός του Πελασγού (από το πέλας = μακριά και αγός = αρχηγός), έρχεται από μακριά με τα πενήντα παιδιά του. Το Λυκάων θα πρέπει να το κρατήσουμε περισσότερο σαν τίτλο και λιγότερο σαν όνομα, τίτλο που τον σχετίζει με τον Ουράνιο Λύκο, τον Σείριο.

Ας γυρίσουμε όμως στον Αρκάδα Λυκάονα. Ο Απολλόδωρος μας παραθέτει τα ονόματα των πενήντα παιδιών του, πράγμα περιττό αν δεν ήθελε να μας επιστήσει την προσοχή σε κάτι. Μην ξεχνάμε ότι ο Απολλόδωρος, είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα ανθρώπων, για να συγγράψει την Βιβλιοθήκη, η οποία είναι μία συρραφή ελληνικών μύθων και μία ανεξάντλητη πηγή Γνώσης για όλες τις κατοπινές γενιές, είχε πρόσβαση σε αρχεία και ανθρώπους που κρατούσαν θέσεις-κλειδιά σε Αδελφότητες Γνώσης και Δύναμης. Οι μύθοι, για όλους τους πνευματικά ώριμους λαούς, δεν είναι απλά παραμυθάκια για τα παιδιά, αλλά η Γνώση κρυπτογραφημένη και προσπελάσιμη μόνο για τους μυημένους.
Βέβαια, όποιος ψάχνει βρίσκει, αλλιώς ούτε εγώ θα είχα γράψει, ούτε εσείς θα με διαβάζατε τώρα. Το κατά πόσο και εγώ και εσείς εντοπίζουμε το ελάφι που κρύβεται στο δάσος ή απλώς την σκιά που ρίχνει, είναι καθαρά υποκειμενικό. Βλέπετε, σκοπός μου δεν είναι να προσεγγίσω την Απόλυτη Αλήθεια, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αλλά να καταγράψω δικές μου σκέψεις, που με την σειρά τους θα ωθήσουν τον αναγνώστη να κάνει κάτι που όλοι μας έχουμε ξεχάσει…
να σκεφτεί και να ερευνήσει για λογαριασμό του.

Ο μύθος λέει ότι τα παιδιά του Λυκάονα και ο ίδιος ο Λυκάων ήταν περίσσια αλαζόνες και ασεβείς απέναντι στους θεούς. Όταν ο Δίας τους επισκέφθηκε μεταμφιεσμένος σε εργάτη, αυτοί έσφαξαν ένα παιδί του τόπου και ανακάτεψαν τα εντόσθιά του με τα ιερά σφάγια και τα έβαλαν στο τραπέζι, κατόπιν υποδείξεως του Μαίναλου. Τότε ο "Πατήρ θνητών τε και Αθανάτων" αηδιασμένος αναποδογύρισε το τραπέζι και κατακεραύνωσε όλα τα παιδιά, εκτός από τον Νύκτιμο, τον οποίο έσωσε τελευταία στιγμή η Γη αγγίζοντας το δεξί χέρι του Διός. Ο Νύκτιμος παρέλαβε την βασιλεία και τότε έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνος.

Η λέξη Ιππότης έχει σαν πρώτο συνθετικό την λέξη "Ίππος", τοτεμικό ζώο του Ποσειδώνος του Προπελασγικού. Ο πραγματικός Ποσειδών συμβολίζει την Δύναμη και η τρίαινά του συμβόλιζε την ενδυνάμωση και ολοκλήρωση του τρισυπόστατου Εαυτού… της Ψυχής, του Πνεύματος και του Σώματος. Η ίδια αυτή τρίαινα μετασχηματίστηκε σε κεραυνό του Διός, άλλης μορφής του Ποσειδώνος, για να υποδηλώσει την Φώτιση. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Ποσειδών είχε ιδιαίτερη σχέση με το Φως, σχέση που κρύβεται πίσω από τα πολλά παιδιά του με ονόματα που παραπέμπουν σε λύκους.
Με την Πλειάδα Κελαινώ έκανε τον Λύκο, ενώ με την άλλη Πλειάδα Αλκυόνη έκανε την Αίθουσα, με την οποία ο Απόλλων έκανε τον Υριέα, ο οποίος με την σειρά του έσμιξε με την νύμφη Κλονίη για να γεννηθούν ο Νυκτέας και ο Λύκος. Εντύπωση μας κάνει το γεγονός ότι κάθε φορά που ο Ποσειδών έσμιγε με Πλειάδα, γεννιόταν παιδί ή εγγόνι με το όνομα Λύκος. Βέβαια, κατά μία εκδοχή ακόμα και ο Άτλας, πατέρας των Πλειάδων ήταν υιός του Ποσειδώνος, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί το σμίξιμο του Ποσειδώνος με την Θεοφάνη, η οποία είχε πολλούς μνηστήρες. Την μεταμόρφωσε σε προβατίνα και έσμιξε μαζί της σαν κριός, για να γεννηθεί αρνί με χρυσόμαλλο δέρμα. Οι μνηστήρες της έγιναν λύκοι και αλυχτίζουν έκτοτε όλη νύχτα για την Θεοφάνη.
Η Γνώση έχει πολλούς αναζητητές, αλλά χρειάζεται Δύναμη για να πορευθείς στο μονοπάτι της…

Αυτή είναι η καταγραφή του μύθου. Εξηγήσεις μπορούμε να βρούμε άπειρες, εξαρτάται από την οπτική γωνία του κάθε ερευνητή.
Στο βιβλίο αυτό, θα δούμε την δική μου…

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

  i-adelfotita-tis-flogas
   
 
i-adelfotita-tis-flogas-03 Τα παιδιά του Ανθρώπου
 

Υπάρχουν όντα που τρέφονται με συναισθήματα, κυρίως την σεξουαλική ενέργεια που παράγει κάποιος άνθρωπος. Αν διαφωνείτε, δεν μένει παρά να αναλογιστείτε τα σεξουαλικού περιεχομένου μηνύματα που λαμβάνουμε κάθε μέρα από οτιδήποτε μας τριγυρίζει. Άλλα όντα τρέφονται με άλλες ποιότητες ενέργειας που παράγει ο άνθρωπος, κυρίως από τις αρνητικές σκέψεις. Και πάνω απ’ όλα υπάρχουν όντα που τρέφονται με τις σάρκες και το αίμα των ανθρώπων, για αυτό και τόσες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως παιδιά, εξαφανίζονται κάθε λεπτό από τους γύρω τους. Αυτά τα όντα θα μάθουμε να αναγνωρίζουμε γιατί κρύβονται πολύ καλά ανάμεσά μας, πολλές φορές με ανθρώπινη μορφή, αλλά με τελείως διαφορετικό γενετικό κώδικα.

Όταν οι Τιτάνες και οι Θεοί βρίσκονται σε πλήρη πύκνωση, αφήνοντας την αιθερική μορφή τους, στις φλέβες της Ρέας, του Ουρανού και όλων των άλλων δεν ρέει, προσέξτε δεν γράφω "έρεε", αίμα, αλλά μία άλλη γαλάζια ουσία γνωστή σαν ιχώρ. Όπως λέει και ο Όμηρος (Ιλιάς Ε, 339-342) αναφερόμενος στον τραυματισμό της Αφροδίτης: "έτρεχε το άμβροτο αίμα της θεάς, ο ιχώρ, γιατί αυτοί δεν τρώνε άρτο ούτε πίνουν οίνο, για αυτό και δεν έχουν αίμα και είναι αθάνατοι". Εντύπωση προκαλεί η λέξη "άμβροτο" (μη φαγώσιμο) με την οποία χαρακτηρίζει ο Όμηρος τον ιχώρα, πράγμα που υποδεικνύει την διαφορετική ποιότητα του ιχώρος από το αίμα, το οποίο αποτελεί έδεσμα εξαιτίας των ουσιών του που είναι απαραίτητο για τις ενσαρκώσεις των άυλων οντοτήτων.

Για αυτό τον λόγο και οι σημερινοί "αγαθοί ποιμένες" των ανθρώπων λέγονται "γαλαζοαίματοι", αν και στην πραγματικότητα δεν είναι όλοι τόσο αγαθοί, ούτε τόσο… άνθρωποι. Στην συνέχεια θα δούμε ότι το αίμα αρχίζει και φαίνεται στην ιστορία μας πολύ αργότερα, όταν οι Θεοί θα αρχίσουν να σμίγουν με τους γήινους. Και αυτό το ανθρώπινο αίμα, τόσο εκείνα τα χρόνια όσο και σήμερα, αποτελεί ένα πρώτης τάξεως έδεσμα για ορισμένα πλάσματα που δεν κυκλοφορούν τόσο πολύ την ημέρα, αλλά στην ουσία κινούν τα νήματα μιας Ανθρωπότητας τόσο κοιμισμένης και αποχαυνωμένης, που δεν καταλαβαίνει ότι αποτελεί προϊόν… εκτροφής.

Και ίσως τώρα δείτε και μια κρυμμένη πλευρά του λεγόμενου "Προσφυγικού", ειδικά όσον αφορά στο θέμα των "ασυνόδευτων παιδιών" που εξαφανίζονται κατά εκατοντάδες από προσώπου γης.
Πλευρά που οι γραβατωμένοι "δράκοι" της Ε.Ε. φυσικά και δεν θα θίξουν ποτέ…
Ο Όμηρος δεν μιλούσε μόνο για θνητούς, αλλά, ΚΥΡΙΩΣ, για βροτούς (φαγώσιμους), όπως και οι τρεις μεγάλοι Τραγωδοί.
Πιο λακωνικός ο μεγάλος ερευνητής Charles Fort (googlάρετέ τον), έλεγε:
"We are Property…"

... η συνέχεια στο βιβλίο.
 
i-adelfotita-tis-flogas  

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Οι Κρόνιες θυσίες i-adelfotita-tis-flogas-04
 

Προσέξτε κάτι βασικό εδώ! Οι οντότητες που είδαμε σαν Τιτάνες ή Θεούς, μετά από την Τιτανομαχία που θα εξετάσουμε αναλυτικά, αποσύρθηκαν έπειτα από ενέργειες του Διός και της ομάδας του σε διαστάσεις άλλες από αυτές που κινούμαστε εμείς. Είναι τα λεγόμενα πνεύματα ή δαίμονες που καταλαμβάνουν τα σώματα των ανθρώπων, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Μετά από τα γενετικά πειράματα τα οποία ξεκίνησε ο Ουρανός και συνέχισε ο Κρόνος, τα όντα που προέκυψαν διέφεραν σημαντικά από τους ανθρώπους με την γνωστή σημερινή μορφή, ενώ στην πραγματικότητα προήλθαν έπειτα από τις διασταυρώσεις του Διός και εφεξής. Για να μπορέσει μία τιτάνια συνείδηση να ενσαρκωθεί στο σώμα ενός θνητού, το λεγόμενο «downloading», θα πρέπει ο θνητός να έχει γονίδια παρόμοια με της «θεότητας»
Για αυτό βλέπουμε πολύ συχνά τον «ιερέα του Απόλλωνα», ή την «ιέρεια της Αφροδίτης» να παίρνουν κληρονομικά τον τίτλο, μιας και το DNA τους, που χάνεται πίσω στην αρχαιότητα, είναι συμβατό με τον αντίστοιχο «θεό» ή «θεά», που πλέον ενσαρκώνεται μέσα από το σώμα του θνητού ή της θνητής.
Με τις κατάλληλες επικλήσεις και διάφορες τελετουργίες που σκοπό έχουν να εγκλωβίσουν την προσοχή του μύστη στον Σκοπό της εκάστοτε Αδελφότητας, η συνείδησή του παραμερίζεται από την τιτάνια που τον καταλαμβάνει και ο ίδιος γίνεται μία μαριονέτα στα χέρια του Άλλου. Δεν χρειάζεται εδώ να παραθέσουμε διάφορα περιστατικά δολοφόνων που στην απολογία τους έλεγαν ότι «κάτι όπλισε το χέρι μου», αλλά ας κρατήσουμε ότι ο τελετουργικός φόνος είναι απαραίτητος σε αυτές τις κακόβουλες οντότητες για να παραμείνουν στην δική μας διάσταση.
Έτσι αν κάποιος πειστεί ότι ο Κρόνος είναι σοφός δάσκαλος όπως τον αποκαλούν, τι το πιο λογικό για αυτόν να αρχίσει να τον λατρεύει, κάνοντας τον εαυτό του κατάλληλο δέκτη στις ψυχικές εκπομπές τον Κρόνιων οντοτήτων, που πλέον βρίσκουν άλλο ένα όχημα για να κινούνται στην διάστασή μας, όπως ακριβώς και εμείς θα ψάχναμε να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο όταν ταξιδεύουμε σε ένα άλλο μέρος. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το ενοίκιο είναι πολύ πιο ακριβό, μιας και πρόκειται για την ίδια μας την ύπαρξη.

Πίσω τώρα στην βασιλεία του Κρόνου. Σύμφωνα με έναν μύθο τον οποίο όμως προσωπικά συνάντησα μόνο στο μνημειώδες έργο του Αθανάσιου Σταγειρίτη «Ωγυγία» και όχι σε κάποια αρχαία καταγραφή, έχουμε το εξής (Τόμος Α, κεφάλαιο ια΄): Ο Κρόνος ενώ περιδιάβαινε την Γη, έδωσε την Αττική στην Αθηνά, την Πρωτογένεια υποθέτω. Τότε όμως έπιασε σφοδρή νόσος και λιμός στο στράτευμά του και επειδή νόμισε ότι αυτή ήταν η τιμωρία του για τον ευνουχισμό του Ουρανού, θυσίασε τον υιό του, που δεν σώζεται το όνομά του, για να εξιλεωθεί, και αυτή ήταν η πρώτη ανθρωποθυσία, ενώ από τότε οι άνθρωποι θυσίαζαν στον Κρόνο τα παιδιά τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά προχώρησε και στην περιτομή τόσο του ιδίου, όσο και του στρατεύματός του, για να τιμωρηθούν και οι ίδιοι όπως και αυτός ευνούχισε τον Ουρανό.
Αυτό είναι ένα σημαντικότατο κλειδί στην όλη ιστορία μας. Η Κρόνια Αδελφότητα δίνει μεγάλη σημασία στην ανθρωποθυσία, κυρίως του πρωτότοκου υιού, για αυτό και βλέπουμε πολύ συχνά σημαντικούς παράγοντες του δημοσίου βίου, πολιτικούς, επιχειρηματίες και λοιπούς να έχουν «θρηνήσει» σε κάποια στιγμή της ζωής τους τον «θάνατο» του μεγαλύτερου γιου τους. Βέβαια, αν προσέξει κανείς και το αριστερό χέρι τους, θα δει ένα χρυσό δαχτυλίδι να κοσμεί το μεσαίο δάχτυλό τους, αυτό του Κρόνου, αλλά μάλλον για σύμπτωση θα πρόκειται.

Κοιτάξτε το παιδί σας ενώ κοιμάται…
σκεφτείτε τον Πόνο που θα νιώσει αν ξυπνήσει και δεν θα είστε εκεί, αν έχετε φύγει από την Πραγματικότητά του, αν ένας από τους δύο σας ξυπνήσει σε ένα Όνειρο, μια Πραγματικότητα όπου ο άλλος δεν θα υπάρχει.
Σκεφτείτε τον πόνο τον δικό σας, αν δεν το δείτε να ξυπνάει ποτέ…
λίγοι, ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν αυτόν τον πόνο και να αναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους, σαν τον μυθικό Φοίνικα.
Και τότε παύουν να είναι απλοί άνθρωποι…

Η Αγάπη του Πατέρα προς ένα παιδί, πόσο μάλλον όταν αυτό είναι γιος, είναι το δυνατότερο κίνητρο Ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι από την αρχαιότητα ακόμη οι διάφορες χμμμ… ομάδες Δύναμης, «τσέκαραν» τα μέλη τους αν είναι πρόθυμα να θυσιάσουν τον πρωτότοκό τους στον Βωμό της ομάδας. Πίσω από τους «μύθους» κρύβεται ένα πολύ σκοτεινό, μα ενδιαφέρον, παρασκήνιο που εξελίσσεται παράλληλα με την Ανθρωπότητα.
Οι αγαθοί ήρωες-βασιλιάδες (όπως ο Αιγέας) προτιμούσαν να δώσουν τους γιους τους να τους μεγαλώσουν άλλοι, η παράδοση βρίθει από παιδιά που είχαν αφεθεί στο ύπαιθρο και “σώθηκαν” από έναν βοσκό, ενώ άλλοι πιο «μαύροι» (όπως ο Αβραάμ) δεν δίστασαν να σηκώσουν το μαχαίρι κατά του γιου τους για να δηλώσουν την πίστη τους…
Οι αγαθοί βασιλιάδες πάντα παρακολουθούσαν, διακριτικά, την εξέλιξη των γιων τους και όταν ερχόταν η στιγμή τους καλούσαν κοντά τους, να αναλάβουν να συνεχίσουν το Έργο τους.
Το Μεγαλείο ενός θεού κρύβεται στην Θυσία…
όπως και το Χρίσμα ενός Αγαθού Βασιλιά.

Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης ήταν μία τεράστια μορφή του 19ου αιώνα. Καθηγητής της Ελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, λάτρης της Κλασικής Ελλάδας, συνέγραψε την Ωγυγία, με βάση καταγραφές των αρχαίων συγγραφέων, στους οποίους είχε πρόσβαση λόγω της θέσης του. Για αυτό τον λόγο όμως, είχε και πρόσβαση σε διάφορους πιο «κλειστούς» κύκλους της Ευρωπαϊκής Διανόησης αλλά και Πολιτικής, από όπου και άντλησε πολλά στοιχεία τα οποία και πρόσθεσε στο έργο του. Όραμά του ήταν η αναβίωση της Ελληνικής Παιδείας στον αγράμματο τότε, υπόδουλο Ελληνικό λαό, αλλά φανταστείτε να μιλούσε ελεύθερα τότε για τέτοια θέματα, ειδικά με το Χριστιανικό Ιερατείο να είναι ο αφανής αφέντης πίσω και από τους ίδιους τους Οθωμανούς. Έτσι λοιπόν, κρυμμένα πέρασε διάφορες πληροφορίες, όπως την θυσία του υιού του Κρόνου και την περιτομή του, για να επιστήσει την προσοχή του ερευνητή στον τρόπο με τον οποίο ακόμα και σήμερα δρα η Κρόνια Αδελφότητα.
Και μιας και αναφέραμε το Χριστιανικό ιερατείο, μην ξεχάσουμε και την θυσία του Ισαάκ από τον πατέρα του Αβραάμ. Ναι, είναι ο ίδιος Αβραάμ που όταν πεθαίνει ο πιστός Χριστιανός, ο μαυροντυμένος ρασοφόρος του εύχεται να πάει στην αγκαλιά του Αβραάμ.
Με συγχωρείτε, αλλά τέτοια «πατρική» αγκαλιά, να μου λείπει…

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

  i-adelfotita-tis-flogas
   
 
i-adelfotita-tis-flogas-05 Η Έλευσις του Διός
 

Η Ρέα βγήκε από τον θάλαμο διακυβέρνησης του σκάφους που την είχε φέρει στην Γαία και πλέον βρισκόταν κρυμμένο στον Παρνασσό. Ο Παρνασσός αποτελούσε άλλωστε το σημείο άφιξης της στην Γαία, λόγω των συντεταγμένων του και των ενεργειακών γραμμών που περνούσαν από την περιοχή. Για αυτό και ο «ομφαλός» της Γαίας, το κέντρο ισορροπίας του ανθρώπινου σώματος, ήταν στην προκειμένη περίπτωση το κέντρο ισορροπίας του «σώματος» της Γαίας.

Τα νέα από την Αρκαδία και το Λύκαιο ήταν ευχάριστα, την Ουράνια Αρκαδία όμως, και το Λύκαιο σαν την Σχολή του Σείριου όπου δίδασκαν οι πιο Φωτεινοί Δάσκαλοι που μπορούν να υπάρξουν, το ίδιο το Ιερατείο των Δώδεκα. Ο μικρός Δίας είχε μεγαλώσει αρκετά και πλέον είχε περάσει την μύηση της κιβωτού για να σταθεροποιηθεί η μοριακή του σύσταση στην ηλικία που βρισκόταν τώρα. Το πνευματικό του επίπεδο ήταν πολύ υψηλό, αλλά είχε κάτι που δεν το είχαν ο «πατέρας» του Κρόνος και ο «παππούς» του Ουρανός. Αυτό ήταν που τον έκανε ξεχωριστό σε όλη την μετέπειτα Ανθρωπότητα που ο ίδιος γέννησε και διοίκησε. Αυτό ήταν πραγματική Αγάπη, αποτέλεσμα της ύπαρξης μίας ενάρετης ψυχής και πάνω απ’ όλα, είχε πραγματική Εκπαίδευση από όντα που και αυτά είχαν Αγάπη στην ψυχή τους για την εκπλήρωση του Μεγάλου Σχεδίου.

Η Ρέα ήταν ενθουσιασμένη από τις εξελίξεις, αν και υπήρχε μία μικρή απογοήτευση για το ότι τελικά χρειάστηκε την επέμβαση του Ιερατείου για να εκπαιδευθεί ο Δίας. Δεν την πείραζε όμως γιατί ουσιαστικά ο Δίας πλέον ήταν ισότιμός της και θα γινόταν ο πρώτος πραγματικός συνεργάτης της από τότε που έφτασε στην Γαία, εδώ και πολλούς αιώνες, σύμφωνα με τον ντόπιο τρόπο μέτρησης του Χρόνου. Έτσι, πήρε το σκάφος και πήγε στην Αρκαδία, στο όρος Λύκαιο, από την κορυφή του οποίου είχε στείλει τον μικρό Δία στον Σείριο. Ετοίμασε την κιβωτό του σκάφους, όπου σε λίγη ώρα θα ερχόντουσαν ένα-ένα τα μόρια του «θεού» που έστελναν οι «θεοί» από τον Σείριο, όπως και εμείς σήμερα στέλνουμε τα μηνύματά μας με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή τηλεομοιότυπο.
Ένα κυανό φως άναψε μέσα στον χώρο όπου θα γινόταν η αναδόμηση των μορίων και η αποστολή άρχισε. Όταν η Ρέα άνοιξε την πόρτα του θαλάμου, μπροστά της βρισκόταν το πιο όμορφο, το πιο φωτεινό πλάσμα που αντίκρισε ποτέ, τόσο αυτή, όσο και κάθε θνητός έκτοτε.

Ο Δίας ήταν πια εδώ και τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο σε ολόκληρο τον κόσμο…

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 
i-adelfotita-tis-flogas  

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
  Αποσπάσματα από το βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε επίσης στην κατηγορία "Έρευνα" στο blog της ARKADIAN:
 
Ο Αλέξανδρος και τα Μυστήρια της Μέδουσας o-alexandros-kai-ta-mistiria-tis-medousas
   
Μνημόνιο, Τράπεζες και Ναΐτες Ιππότες… οι Σύγχρονοι Σταυροφόροι knight-templars
   
Κόσμοι, Υπόκοσμοι και η Ουρά του Παγωνιού kosmoi-ipokosmoi
 
i-adelfotita-tis-flogas  

Το βιβλίο "Η Αδελφότητα της Φλόγας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο παρόν site είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Advanced Business Consultant

   
 
card
  Copyright ©2004-2019 Nick Panagodimitropoulos. All rights reserved.