Βράδυ Σαββάτου

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Σαββατόβραδο στην Αθήνα…
Μία ώρα κολλημένος στην κίνηση στην Σταδίου…
Να δω πού θα βρω να παρκάρω στην Θησέως στην Καλλιθέα, μην αργήσω για ποτάκι με τα παιδιά που με περιμένουν στο μπαράκι που έχουμε στέκι…
Και όσο σκέφτομαι την κίνηση στην Πανεπιστημίου μετά, γιατί ξημερώματα θα βγουν και οι Κυριακάτικες εφημερίδες…
Ευτυχώς έχω κάτι καλές ροκιές σε κασέτες για το κασετόφωνο του αυτοκινήτου του πατέρα μου…

Λένε πως σε καμιά δεκαριά χρόνια θα έχουμε Μετρό στην Αθήνα. Σιγά μην με νοιάζει. Ονειρεύομαι να πάρω ένα παπάκι για αρχή, να μάθω στις δύο ρόδες και να «χτυπήσω» μετά μια 600άρα μηχανή…
Αλλά με 80.000 δρχ. μισθό, σιγά μην μου βάλουν γραμμάτιο…
Που θα μου πάει όμως, θα βρω καλύτερη δουλειά, κάτσε να τελειώσω με το φανταριλίκι πρώτα και μετά θα τα τσακίσω όλα.
Το 1993 έχει μπει δυνατά…

«Κουνήσου ρε!!!!! πράσινο, βλάκα», με επαναφέρει ο πίσω οδηγός στο «Σήμερα».
Έχει δίκιο… σε μια άδεια Σταδίου είμαι μόνος μου στο φανάρι, 26 χρόνια ΠΡΙΝ.
Καταστήματα σκοτεινά, με ξεθωριασμένα «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» στα τζάμια τους, δυό τρεις περαστικοί διαβάτες με άδεια, τρομαγμένα μάτια να βιάζονται να μπουν στην πλασματική ασφάλεια του Μετρό, ή ενός λεωφορείου…
Το Μάτι του Νου ακόμα σε ένα «Τώρα» 26 χρόνια πριν να αντικρίζει εικόνες Ζωής, όταν τα μάτια αντικρίζουν τον Θάνατο.

Σάββατο βράδυ…
ένα τυπικό Σαββατόβραδο στην Ελλάδα της εποχής της Κρίσης…
στην Κατεχόμενη Ελλάδα των Μνημονίων.
Βαστάμε ακόμη…

©2004-2019 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.