Λυκάων

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του τόσο το Σκοτάδι, όσο και το Φως…
ο ίδιος είναι υπεύθυνος για το ποιο από τα δύο θα αφήσει να επικρατήσει.
* * * * *

Κραυγή αναδύεται απ’ της ψυχής μου το βάθος
στον άνεμο αλύχτισμα με ακόρντο το πάθος.
Ο καημός μου με πνίγει, με πάει στο σκοτάδι
μονάχος διαβαίνω τις Πύλες του Άδη.

Μπροστά μου η Άβυσσος, γυρεύω την στράτα
στο πλάι μου έλα, το χέρι μου κράτα.
Θεά μου Εσύ, στον απέναντι όχθο
κάνε να φτάσω, με κόπο και μόχθο.

Το χρώμα μου γκρίζο πριν φτάσω εδώ
το Λευκό της μορφής Σου γυρεύω να δω.
Εσένα προσμένω να μ’ εξαγνίσεις
το σκοτάδι μέσα μου να αφανίσεις.

Τα μάτια μου αντίθεση στο φόντο πια κάνουν
Σκοτάδι και Φως μαζί ξεπροβάλλουν.
Το ένα μου μάτι Ειρήνη γυρεύει
στο άλλο ο Πόλεμος ανασαλεύει.

Στην απέναντι όχθη μετά σαν βρεθώ
στα Νερά της Στυγός θε να βαπτισθώ.
Την Δύναμη δώσε Θεά μου ν’ αντέξω
στον κόσμο της σάρκας να επιστρέψω.

Και όταν ξανά θνητός θα λογιέμαι
στων ανθρώπων τις ρούγες θα περιπλανιέμαι.
Το φεγγάρι γυρεύω να καλωσορίσω
με Λύκου φωνή τώρα πια θα αλυχτήσω.

από την ποιητική συλλογή «Στιγμές», την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ.

©2004-2019 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.