Ο Άγιος παίζει με την Φωτιά: Τα τύμπανα του Πολέμου

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Πατήστε εδώ για περισσότερα

Σε αυτό το βιβλίο, “The Saint plays with Fire”, ο Simon Templar του Leslie Charteris βρίσκεται στοχοποιημένος από διεθνείς Παίκτες της Βρετανικής Αριστοκρατίας, μέλη μυστικών ομάδων Δύναμης και Εξουσίας, ομάδων που κινούνται πέρα από Σύνορα, Κράτη και Έθνη για να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, ενώ μόνον ένας άνθρωπος, ο Άγιος, μπορεί να τους αποκαλύψει, φέρνοντάς τους στο Προσκήνιο, από το Παρασκήνιο της Ιστορίας όπου κινούνται.
Άλλωστε ποιος μπορεί να ξέρει τα μυστικά των Ναϊτών Ιπποτών (Knight Templars), των δημιουργών του Τραπεζικού Συστήματος, καλύτερα από έναν… Templar;

Η Μαύρη Σκιά του Πολέμου απλώνεται σήμερα, 2019 μ.Χ., ακόμη μια φορά επάνω από την Ευρώπη.
Ο Φασισμός των Άκρων (Δεξιάς και Αριστεράς) χειραγωγεί τους λαούς που διψούν για Όραμα, προετοιμάζοντας έναν ακόμη Εφιάλτη.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται…
και οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους, είναι καταδικασμένοι να πάρουν ένα σκληρό μάθημα από Αυτήν, μέχρι να διδαχθούν.
Παραμονές των Ευρωεκλογών του 2019 και αν τα Άκρα επικρατήσουν, η Ευρώπη θα βιώσει έναν νέο Μεσαίωνα. Ας διδαχθούμε από την Ιστορία, “μυθιστορηματικά”…
Τα τύμπανα του Πολέμου έχουν αρχίσει να ηχούν, με “κλειδί” την λέξη “Κοσσυφοπέδιο”.

“Ο Άγιος παίζει με την Φωτιά” του Νίκου Παναγοδημητρόπουλου, σε μετάφραση και σχόλια του βιβλίου του Leslie Charteris “The Saint plays with fire” (1938).
Ένα ολόκληρο “εναλλακτικό” βιβλίο μέσα σε ένα άλλο βιβλίο, σε μορφή σχολίων και “ιδιαίτερης” μετάφρασης.
Ας δούμε ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από αυτό…

Γύρισε το κεφάλι του και της χαμογέλασε. Φαινόταν αξιαγάπητη καθώς έγερνε  προς το μέρος του, με τα γαλανά της μάτια μισόκλειστα και τα απαλά της χείλη σε ένα ελαφρύ μειδίαμα. Ανακάλυπτε πάντα το πόσο αξιαγάπητη ήταν με μια συναρπαστική αίσθηση έκπληξης, σαν να είχε τόσες όψεις, που δεν ήταν ποτέ η ίδια για δεύτερη φορά. Εκείνη ήταν κάτι που άλλαζε συνεχώς, μένοντας παράλληλα η ίδια, τόσο σαν ένα κομμάτι του σαν να ήταν η παλαιότερη του ανάμνηση, αλλά συγχρόνως πάντοτε καινούρια. Όπου και αν είχε πάει και όποιας μορφής περιπέτειες και αν είχε συναντήσει, εκείνη ήταν η μόνη ατελείωτη και υπέροχη περιπέτεια.

Και τότε ήταν που ο Άγιος άνοιξε το ραδιόφωνο…
Το μικρό καντράν στο ταμπλό του αυτοκινήτου έλαμψε στο σκοτάδι και για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή καθώς η συσκευή ζεσταινόταν. Και έπειτα, ανατριχιαστικά απροσδόκητα, δεν ακούστηκαν σαξόφωνα, αλλά μια δυνατή, μπρούτζινη φωνή που μιλούσε Γαλλικά. Το ραδιόφωνο ξεκίνησε να παίζει πιάνοντας μια πρόταση από την μέση για να τους την μεταδώσει, καθώς άρχισε να ακούγεται μέσα σε ένα κρεσέντο γρυλισμάτων.
«… να τους τσακίσουμε σαν παράσιτα, να τους καταστρέψουμε σαν ποντικούς που φέρνουν το μικρόβιο της πανούκλας στην ιερή μας γη! Το αίμα ενός εκατομμυρίου Γάλλων νεκρών στο πεδίο της δόξας, σας φωνάζει να φανείτε αντάξιοι της θυσίας τους. Ξεσηκωθείτε και οπλιστείτε για να σταθείτε απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο που σας απειλεί εκ των έσω· πατήστε κάτω αυτούς τους δειλούς ειρηνιστές, αυτούς τους προδότες που καιροφυλακτούν, αυτούς τους άθεους αναρχικούς, αυτούς τους ξένους Εβραίους που προδίδουν την χώρα μας για μια χούφτα χρυσό… Γιοι της Γαλλίας, σας καλώ στα όπλα. Ριχτείτε στην μάχη με ένα τραγούδι στα χείλη και δόξα στην καρδιά, γιατί μονάχα στο αίμα και την φωτιά της μάχης μπορεί το έθνος μας να εξαγνιστεί και να ξαναβρεί την αληθινή του ψυχή.»

Η μπρούτζινη φωνή σταμάτησε να ακούγεται και επήλθε μια στιγμιαία γαλήνη. Και έπειτα, σαν ένα μπουμπουνητό ακούστηκε ένας άλλος θόρυβος, ένα τραχύ, ξέφρενο ουρλιαχτό, διαπεραστικό και αποκρουστικό σαν το ουρλιαχτό δέκα χιλιάδων πεινασμένων λύκων τρελαμένων από την μυρωδιά του αίματος, ένα άναρθρο ζωώδες μουγκρητό που με το ζόρι ακουγόταν να προέρχεται από ανθρώπινα λαρύγγια. Άγριο, κτηνώδες, παλλόμενο με μια φρικτή δίψα για αίμα, λέρωνε την ειρηνική νύχτα με εικόνες από φλόγες και σφαγές από τρελούς, άμυαλους όχλους, από μαρτύρια και κλαγγές όπλων, από κομματιασμένα κτίρια και ακρωτηριασμένα κορμιά ανδρών και γυναικόπαιδων. Για ένα ολόκληρο λεπτό φούσκωνε και παλλόταν ρυθμικά στα αυτιά τους.
Και έπειτα έπαιξε η μουσική…

Ήταν σάλπιγγες και τύμπανα… Χάλκινα σαν την φωνή που μιλούσε, μετατρέποντας τον αναίσχυντο ρυθμό εκστατικών θυσιών σε τραχιά σαλπίσματα που μαστίγωναν τον στιλπνό υμένα του Πολιτισμού για να φορτίσουν το αίμα με αφόρητη ένταση. Τύμπανα που χτυπούσαν τον εξοργιστικό ρυθμό ενός σύγχρονου αλλά πιο ισχυρού βουντού, σφυροκοπώντας τον αποτρόπαιο σκοπό τους στον εγκέφαλο, μέχρι το μυαλό να συγχυστεί και να γίνει κουρκούτι από την ανελέητη επιμονή τους. Σάλπιγγες που φώναζαν και στρίγκλιζαν τον μελωδικό αντίλαλο της κλαγγής μετάλλων και την κραυγή ανθρώπινου μαρτυρίου. Τύμπανα που χτυπούσαν το ανεπαίσθητο μουρμουρητό τους από το κροτάλισμα όπλων και βουητό από σίδερο που κυλάει. Σάλπιγγες που στρίγκλιζαν τον υπνωτιστικό τους ύμνο ηρωικού θανάτου. Τύμπανα που χτυπούσαν σαν γιγάντιες καρδιές. Σάλπιγγες και τύμπανα. Σάλπιγγες και τύμπανα… [1]
«Κλείστο», είπε η Patricia απότομα. «Κάνε το να σταματήσει, Simon. Είναι φοβερό!»
Την ένιωθε που έτρεμε.
«Όχι», της είπε, «άκου».

Ήταν σε ένταση και ο ίδιος, τα νεύρα του ήταν σαν χορδές ακονισμένου ατσαλιού. [2] Η μουσική τον είχε επηρεάσει. Η μουσική συνέχισε να παίζει πνίγοντας τις ασυνάρτητες φωνές, μέχρι που δεν υπήρχαν καθόλου φωνές, παρά μόνο το κρυσταλλικό ουρλιαχτό και ο χτύπος που ήταν μια ομοιογενής πια φωνή από όλο το συνονθύλευμα ήχων. Σάλπιγγες και τύμπανα. Και τώρα, μέσα σε όλο αυτό, συγχρόνως με αυτό, να μεγαλώνει μαζί με αυτό, να φουσκώνει πάνω από αυτό, ήλθε ένας νέος ήχος… το άψογα μονότονο τρίξιμο από μπότες. Αριστερό, δεξί, αριστερό, δεξί, αριστερό… Ένας φοβερός οδοστρωτήρας φτιαγμένος από μάζες που παρελαύνουν. Πόδια που ταλαντεύονται σαν συγχρονισμένα μηχανήματα. Φτέρνες που πέφτουν συγχρονισμένες σταθερά, βαριά, ασταμάτητα, σαν μολυβένιοι παλαιστές που χτυπούν την τραυματισμένη γη…

Ο Άγιος βρισκόταν σε εκείνη την παράξενη φάση ονειρέματος. Συνέχισε να μιλά χαμηλόφωνα, σε αντίθεση με την μουσική υπόκρουση κραυγαλέων σαλπίγγων και τυμπάνων και ποδιών σε βηματισμό που παρελαύνουν.
«Ναι, είναι φοβερό, αλλά πρέπει να ακούσεις. Πρέπει να θυμόμαστε το τί κρέμεται επάνω από την ειρήνη μας. Έχω ξανακούσει αυτό το πράγμα στο παρελθόν, καθώς σκάλιζα το ραδιόφωνο και έπεσα επάνω σε μια επέτειο που γιόρταζαν οι Ναζί στην Νυρεμβέργη. Είναι ο ήχος ενός κόσμου που έχει τρελαθεί. Αυτή είναι η κλιμάκωση δύο χιλιάδων χρόνων προόδου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο φιλόσοφοι αναζήτησαν Σοφία, ποιητές αποκάλυψαν Ομορφιά και μάρτυρες έχουν πεθάνει για Ελευθερία. Για να μπορούν ολόκληρα έθνη που αυτοαποκαλούνται ευφυή ανθρώπινα όντα να μπορούν να ανταλλάξουν τα μυαλά τους για μια μπάντα πνευστών οργάνων, και να φορολογήσουν τους εαυτούς τους μέχρι πείνας για να αγοράσουν βόμβες και πολεμικά πλοία, και να ζήσουν σε μια πνευματική σκλαβιά στην οποία δεν είχε καταδικαστεί κανένας φυσικός σκλάβος στο παρελθόν. Και να έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από αυτό, που να πιστεύουν ειλικρινά πως είναι υπερήφανοι σταυροφόροι που χτίζουν ένα νέο και ένδοξο Κόσμο. Ξέρω πως μπορείς να σβήσεις δύο χιλιάδες χρόνια Εκπαίδευσης και Παιδείας με μία μόλις γενιά λογοκρισίας και προπαγάνδας. Αλλά τι είναι αυτό που κάνει το ένα έθνος μετά το άλλο στην Ευρώπη να θέλει να το κάνει;» Οι σάλπιγγες ούρλιαξαν ξανά και τα πόδια βημάτισαν στον ρυθμό των τυμπάνων, σε προκλητική άρνηση μιας απάντησης. Και έπειτα, άγγιξε τον διακόπτη και ο θόρυβος σίγησε.

Η ησυχία επανήλθε στην νύχτα με μια παράξενη απαλότητα, σαν να περπατούσε στα ακροδάχτυλα, κάτω από τον φόβο μιας νέας εισβολής. Για μια ακόμη φορά ακουγόταν μονάχα το σφύριγμα της δυνατής μηχανής και το θρόισμα του αέρα, όχι αρκετά δυνατά για να σκεπάσουν το σκούξιμο μιας αγανακτισμένης κουκουβάγιας που είχε τρομάξει κρεμασμένη σε ένα κλαδί που προεξείχε. Αλλά ήταν μια ησυχία σαν να ξυπνάς από ένα άσχημο όνειρο, με τα αυτιά ακόμη στοιχειωμένα από όσα είχαν ακούσει προηγουμένως.
Πέρασε λίγη ώρα μέχρι να μιλήσει η Patricia, αν και ο Simon ήξερε πως ήταν ολότελα ξύπνια.
«Τί ήταν αυτό;» τον ρώτησε τελικά, με φωνή πολύ ήρεμη για να είναι φυσιολογική.
«Αυτό ήταν οι Γιοι της Γαλλίας, η συμμορία του Συνταγματάρχη Marteau με τα γαλάζια πουκάμισα. Αν θυμάσαι, ξεπετάχτηκαν μετά την διάλυση του Φλεγόμενου Σταυρού [3], αλλά δέκα φορές χειρότεροι. Είχαν διοργανώσει μια μεσονύκτια γιορτή έξω από το Παρίσι με πυρσούς, φωτιές και λάβαρα και όλα τα σχετικά. Αυτό που ακούσαμε πρέπει να ήταν το μεγάλο φινάλε, ο Συνταγματάρχης Marteau που μιλούσε στην συγκεντρωμένη τροφή για τα κανόνια που είχε για κοινό.»

©2019 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος “Ο Άγιος παίζει με την Φωτιά”
σε μετάφραση και σχόλια του βιβλίου του Leslie Charteris “The Saint plays with fire” (1938)
Το βιβλίο από τις Αυτοεκδόσεις του συγγραφέα, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Η “ιδιαίτερη” μετάφραση και τα σχόλια, από την ύλη των σεμιναρίων του και το ομώνυμο βιβλίο τουΤο Παιχνίδι της Δύναμης: Κανόνες και Νόμοι

Σχόλια από τον Νίκο Παναγοδημητρόπουλο

[1] Η χορδή της Λύρας του Μουσηγέτη Απόλλωνα, η χορδή του Τόξου του Απολλύωνα (Καταστροφέα) «διδύμου» του. Η επίδραση της Μουσικής στον Άνθρωπο είναι μεγάλη, οι χορδές των οργάνων επηρεάζουν τις «χορδές» του νευρικού συστήματος, κατά συνέπεια και τον ψυχισμό του. Ν.Π.

[2] Τα τύμπανα βρίσκονται σε κάθε μαγική τελετή, γιατί ο ήχος τους μιμείται τον χτύπο της καρδιάς και ξυπνά Αρχέγονα ένστικτα στον Άνθρωπο, ενισχύοντας τους δεσμούς των συμμετεχόντων σε μια μαγική τελετή, μια πολιτική συγκέντρωση στην προκειμένη περίπτωση, καταργώντας την έννοια της Ατομικότητας και ενισχύοντας τους δεσμούς ανάμεσα στους συμμετέχοντες, μετατρέποντάς τους σε ομοιόμορφη Μάζα συσπειρωμένη γύρω από τον «Αρχηγό» της Φυλής, ή τον πολιτικό ηγέτη. Ν.Π.

[3] Croix-de-Feu, Γαλλική εθνικιστική οργάνωση του Μεσοπολέμου. Ν.Π.

©2004-2019 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.