Το Φιλί της Μέδουσας: Ταξίδι στον Χρόνο

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Ο Άλκης παρατηρούσε από μικρή απόσταση την συνομιλία του γεροδεμένου νεαρού με τον περιπτερά.
«Έναν μικρό χώρο θα χρειαστώ, θα δεις, η νέα μου εφημερίδα θα κάνει πάταγο. Έχε μου εμπιστοσύνη.»
«Μα ρε φίλε έχει γεμίσει ο τόπος εφημερίδες. Από τότε που αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία, επίσημα τουλάχιστον, καθένας βγάζει και μια εφημερίδα. Έλεος πια.»
«Αυτή είναι διαφορετική. Θα σου πληρώνω την θέση που θα την έχεις, αρκεί να μένει ξεχωριστά από τις άλλες και θα έχεις και επιπλέον δώρο αν φεύγουν όλες. Θα είναι ελκυστική στον αναγνώστη, κυρίως γιατί θα δίνει τον λόγο στον πολίτη και….» η στιχομυθία συνέχιζε για χρόνο, χρόνο που ο Άλκης δεν είχε, γιατί ο μετρητής του έδειχνε ότι είχε ακόμη μονάχα 13 λεπτά πριν επιστρέψει.

Πλησίασε τον περιπτερά και διέκοψε με τρόπο την συζήτηση.
«Καλημέρα. Μπορείτε να μου δώσετε μια κάρτα ανανέωσης χρόνου καρτοκινητής των 5 Ευρώ;» ρώτησε τον περιπτερά που τον κοίταζε ήδη με μισό μάτι.
«Μας δουλεύεις ρε φίλε; Τι είναι αυτά τα κινέζικα που μου αραδιάζεις και δεν έχω πιει καφέ ακόμη; Άντε με τον κάθε τρελό και το κάθε ψώνιο που πάω και μπλέκω.»
«χμμμ… μάλλον δεν έχεις. Τέλος πάντων, ευχαριστώ» είπε και στράφηκε στον νεαρό που είχε καθίσει στην άκρη και άκουγε τον περιπτερά να καταριέται την τύχη του, που στα 35 του χρόνια και παραμονές ήδη του 1975 δεν είχε καταφέρει να διοριστεί σε μια θεσούλα στο Δημόσιο και έπρεπε να τρώει την τρέλα του καθενός που σταματούσε στο περίπτερό του.
«Τί γίνεται φίλε; Ποιά εφημερίδα διαβάζεις; Τουλάχιστον τώρα δεν φοβόμαστε να τις κρατάμε ελεύθερα, ε;» ρώτησε τον νεαρό, μελλοντικό βουλευτή, που τον κοίταζε με μισό μάτι έπειτα από αυτά που ζήτησε από τον περιπτερά που ακόμα αναθεμάτιζε την τύχη του.
«Μπα, εγώ ποτέ δεν φοβόμουν να πω αυτό που γουστάρω στον οποιονδήποτε. Αυτό έλειπε…», είπε με την αλαζονεία του ανθρώπου που έχει περάσει πολλές ώρες στα γυμναστήρια. «Άλλωστε αυτή την εφημερίδα την εκδίδω εγώ και προσπαθώ να την διαθέσω στα περίπτερα μόνος μου. Αλήθεια όμως, τί ήταν αυτό που ζήτησες από τον τύπο; Ανανέωση χρόνου, καρτοκινητή, και αυτό το ευρώ τί είναι;»
«Σου έκαναν εντύπωση, ε; Μα για αυτό το έκανα… θείε. Τώρα έχω την προσοχή σου.»
«Τι; Θείε; Από πού και ως που; Ποιος είσαι;»
«Άστα αυτά και δεν έχω χρόνο είπε ο Άλκης κοιτάζοντας τον μετρητή στο χέρι του που του έδινε μόλις 7 λεπτά, «και έχουμε χάσει ήδη πολύτιμα λεπτά. Λοιπόν, άκου προσεκτικά… Ξέρω τις φιλοδοξίες σου, ξέρω τί κάνεις, αλλά κυρίως, ξέρω τί ΘΑ κάνεις. Έρχομαι από κάποια στιγμή στο μέλλον και θα σου ζητήσω μια χάρη για αντάλλαγμα για αυτά που θα σου πω.»
«Ρε φιλαράκο, δεν μας αφήνεις πρωί πρωί; Δεν ξέρεις πως η χρήση ουσιών διώκεται ποινικά;»
«Δε με πιστεύεις, λογικό. Λοιπόν… τί κάνει εκείνη η μικρούλα η Αγγλίδα η Anne που είχες γνωρίσει στην Ρόδο το 1969 και ήταν ο μεγάλος σου έρωτας; Απ’ όσο ξέρω παντρεύτηκε δύο χρόνια μετά, αλλά μιλάτε ακόμη κάθε Χριστούγεννα.»
«Τι; Και που το ξέρεις εσύ αυτό;» ρώτησε ο νεαρός αφήνοντας τις εφημερίδες που κρατούσε κάτω, ενώ σήκωνε τα μανίκια του έτοιμος για φασαρία.
«Μα εσύ το δήλωσες, σε μια συνέντευξή σου το 2007 στην τηλεόραση», απάντησε κλείνοντας το μάτι ο Άλκης. «Αλλά δεν έχω χρόνο να σου πω περισσότερα, ήδη σου απέδειξα ότι ξέρω πράγματα που είναι δύσκολο να ξέρει οποιοσδήποτε. Ω, έλα τώρα Γιάννη Καληπέρνη, είσαι έξυπνος άνθρωπος και δεν θα έφτανες εκεί που… θα φτάσεις, αν δεν σκεφτόσουν διαφορετικά.»
«Ωραία λοιπόν. Σε ακούω.»
«Έγινε. Λοιπόν… θα καταφέρεις να κάνεις όνομα, θα καταφέρεις να κάνεις λεφτά, θα καταφέρεις να ικανοποιήσεις το ψώνιο σου ρε αδελφέ και από το στόμα σου να κρέμεται κόσμος, κυρίως νεολαία. Και αυτό γιατί έχεις το χάρισμα να μαγεύεις τα πλήθη, και αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Βλέπεις και άλλοι το έχουν, αλλά εσύ τουλάχιστον πέρα από την ικανοποίηση του Εγώ σου, θα βάλεις και μερικά λιθαράκια για να περάσει η χώρα μας κάποιους σκοπέλους που της επιφυλάσσουν στο μέλλον. Πρόσεξε… δεν λέω ότι θα είσαι αθώα περιστερά, αλλά τουλάχιστον θα είσαι ο λιγότερο ένοχος και κάποια στιγμή πιστεύω ότι ο πατριωτισμός σου θα καταφέρει να νικήσει τον εγωισμό σου. Αλλά αυτό δεν το ξέρω ακόμη, γιατί είναι στο άμεσο μέλλον του δικού μου παρόντος, που είναι το δικό σου πολύ μακρινό μέλλον.»
«Θα συνεχίσεις ακόμη για ώρα τις προσβολές και τα παραληρήματα;» ρώτησε ο Γιάννης, αν και λίγο κολακευμένος που άκουγε καλούς οιωνούς για τα όνειρα που κρατούσε μόνο για τον εαυτό του. Πώς στην ευχή τα ήξερε όλα αυτά αυτός ο τύπος με τα περίεργα γκριζογάλανα μάτια;
«Ε όχι και προσβολές. Έχεις σπουδάσει Επικοινωνία και ξέρεις ότι μπορείς να πεις τις μεγαλύτερες αλήθειες που σοκάρουν και πληγώνουν, με τρόπο που να σου ζητάνε και άλλο», απάντησε χαμογελώντας ο Άλκης. «Έμαθες λοιπόν το μέλλον, αν και αυτό σηκώνει συζήτηση γιατί αυτό είναι ένα μόνο μονοπάτι που οδηγεί στο Μέλλον, ανάμεσα σε αναρίθμητα Εναλλακτικά που μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Ας πούμε όμως ότι Κάποιοι θα φροντίσουμε να μην αλλάξει.»
«Μάλιστα… Και τι θα πρέπει να κάνω εγώ σε αντάλλαγμα;»
«Σωστά. Ερχόμαστε και σε αυτό. Κάποια στιγμή, δεν θα σου το πω όμως για να έχεις πάντα στην άκρη του μυαλού σου την τωρινή μας συζήτηση, οι κάμερες της τηλεόρασης θα είναι στραμμένες επάνω σου. Και όχι μόνο ελληνικές, αλλά θα έλθουν τα πράγματα έτσι, ώστε κάμερες από όλο τον κόσμο θα περιμένουν τα λόγια σου. Μην καμαρώνεις σαν Παγώνι, αν και αγαπημένο μου, να θυμάσαι ότι η Εξουσία φέρει και την αντίστοιχη Ευθύνη. Εκείνη την στιγμή λοιπόν, μέσα από το πλήθος του κόσμου θα ακουστεί το Σύνθημα. Όταν γίνει αυτό, θα φωνάξεις κοντά σου αυτόν που θα το φωνάξει και θα του παραχωρήσεις τον λόγο. Απλό νομίζω.»
«Χα χα χα… Αν μη τι άλλο έχεις πλάκα. Αλήθεια, δεν έχεις σκεφτεί ποτέ να γράψεις Επιστημονική Φαντασία;»
«Το έχω σκεφτεί, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό», απάντησε αγχωμένος ο Άλκης κοιτάζοντας τον μετρητή του. 40 δευτερόλεπτα ακόμη. «Σε λίγο θα ξέρεις αν είμαι παραμυθάς ή όχι. Λοιπόν, είσαι μέσα ή όχι;»
«Δεν βαριέσαι… αν μη τι άλλο είσαι πρωτότυπος. Μέσα…»
«Ωραία λοιπόν. Το Σύνθημα είναι 13 Οκτωβρίου 2022. Μέχρι το Σύνθημα λοιπόν, εις το επανιδείν, Γιάννη…» είπε ο Άλκης, ενώ τα λόγια του έσβηναν μαζί με την εικόνα του μπροστά σε έναν Γιάννη Καληπέρνη που με ανοικτό το στόμα αναρωτιόταν τί είχε μόλις συμβεί…

«Όλα εντάξει Λύκε;» ρώτησε ο Δάσκαλος χρησιμοποιώντας το κωδικό όνομα του Άλκη στην Αντίσταση.
«Όλα εντάξει Δάσκαλε. Μένει να δούμε αν θα τηρήσει την υπόσχεσή του.»
«Αυτό δυστυχώς δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Έχουμε όμως ακόμη χρόνο μπροστά μας», είπε ο Δάσκαλος ενώ αποσυνέδεε τον Άλκη από την καρέκλα Χρονομεταφοράς.

… η συνέχεια στο βιβλίο.

©2004-2019 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.